شَجّره طیّبه سادات لرستان
صفحات وبلاگ
نویسنده: موسوی - ۱۳٩٢/۱/٥

حضرت فاطمه ام ابیها(س) روز جمعه 20 جمادى الاخرى سال دوم یا پنجم بعثت در شهر مکه به دنیا آمد. پدر بزرگوارش حضرت رسول اکرم(ص) و مادرش خدیجه کبرى(ع) بود. در سال دوم هجرت عقد او با حضرت على(ع) در ملکوت اعلى بسته شد و ثمره آن امام حسن و امام حسین و زینب وام کلثوم بود و محسن نیز در حوادث پس از رحلت پیامبر(ص) سقط شد.

آغاز زندگى حضرتش در مکه با محاصره اقتصادى شعب ابیطالب همراه بود و با پایان یافتن محاصره، عمر مادر نیز به آخر رسید و پس از مادر مهر خانه پدر بود و بر چهره خسته او که از فراق ابوطالب و خدیجه و آزار کفار در هم مى تکید گل نشاط و امید مى کاشت.

پس از هجرت و در مدینه به صورت یک زن با تمام ویژگیهایى که خداى زن براى او منظور نموده است تجلى نمود. فاطمه(س) مشمع جمع خانه بود و حلقه وصل رسالت و امامت. هم عزیز پدر بود و هم محبوب همسر و هم بانوى مدینه اسلام و الگوى تربیت خدایى زنانه. رنجها و مصیبتها در برابر خورشید مهرش ذوب مى شد و پدر و همسر که دو برادر بودند و دو همرزم و دو همدرد در پناه مهر او آرامش مى یافتند.

فاطمه یکى از دو رکن امامت بود که پس از پیامبر(ص) با تمام وجودش به دفاع از حق پرداخت، هم سیلى نامحرمان تحمل نمود و هم تازیانه جهل و جاهلیت را به جان خرید و در آخر نیز جان و فرزند را در این راه نهاد و در سوم جمادى الاخرى یا 13 جمادى الاولى سال 11 هجرى (و در کمتر از 3 ماه پس از رحلت پیامبر) على(ع) را تنها گذاشت. مرقد منورش در مدینه ـ مسجدالنبى یا بقیع ـ مطاف ملائک مقرب الهى است.

در کتاب چهل حدیث «سیره فاطمی(س)» چهل حدیث از حضرت زهرا(س) و یا در مورد ایشان آمده است. در یکی از حدیثها آمده است: راوى مى گوید: از حضرت صادق(ع) علت نامگذارى حضرت فاطمه(ع) را به ـ زهرا ـ پرسیدم. فرمود: چون وقتى که در محراب عبادتش به نماز مى ایستاد، فروغ نورش براى ساکنان آسمان مى درخشید، همان گونه که نور ستارگان آسمان براى زمینیان مى درخشد.

«زهرا» به معنى درخشان است. حضرت فاطمه(س) شخصیتى فروزان داشت و عبادتهاى خالصانه اش به درگاه خدا، فروغ وجودش را به آسمانها و به عرشیان مى رساند. از این رو لقب آن حضرت «زهرا» بود. درخشش معنویات و درک آن براى آسمانیان، از مقوله اى دیگر است که براى آنان محسوس است

نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :